Panie Redaktorze
W artykule zatytułowanym „Orientacja Hybrydy” („Nowa kultura” z 10 czerwca 1962 r.) przeczytałem obok innych moje nazwisko. W związku z tym i nie tylko w związku z tym, proszę o wydrukowanie paru słów.

Nigdy nie zaliczałem siebie do „pokolenia najmłodszej poezji”, „Grupy Widzeń” czy „Orientacji Hybrydy”. Mogę powiedzieć przy okazji, że nigdy nie uzawałem podziału na pokolenie takie i pokolenie takie. Nieważne jest, że ten (poeta) jest o 20 lat starszy, a ten o 10 lat młodszy. Znam kilku takich, którzy mają po dwadzieścia parę lat i są ludźmi i znam wielu takich, co mają po trzydzieści pięć, czterdzieści, pięćdziesiąt lat i są czymś niejasnym.

Nie inicjowałem i nie brałem udziału w:
a) Warszawskim Sympozjum Młodej Poezji
b) Poetyckich Tygodniach Stolicy
c) cyklu: Ludzie sztuki o sobie
d) cyklu: Geniusze poezji – ich sztuka i idee
e, f, g, h, i, j

Proszę bardzo nie łączyć mojego nazwiska z tym wszystkim. Mogę powiedzieć przy okazji, że tak samo jak autor artykulu uważam, że „jeśłi dodać, że wszystki te akcje opracowuje, zaopatrza w komentarz, reżyseruje trzech, czterech ludzi (z Leszinem na czele), to zdumienie przeradza sie w uzasadniony niepokój, czy rozległość zamierzeń może iść z efektywną realizacją". Z tym tylko, że ja mam głębokie przekonanie, że jedno i drugie nie idą w parze.

Nie wygłaszałem nigdy deklaracji, że chcę „być twórą literatury całkowicie nowej, poważnej, zaangażowanej”. Dla mnie „literatura całkowicie nowa” – to jest nazwa śmieszna. Literatura nowa czy literatura nowoczesna, plastyka nowoczesna, sztuka nowoczesna – to są dla mnie nazwy śmieszne. Coś, co jest sztuką jest sztuką i koniec. Ja sobie nie wyobrażam, żeby tam nie było nowości, powagi i zaangażowania. Autor artykułu cytuje strofę z mojego wiersza, który wydaje mu sie „bardzo piękny” i pisze dalej, że „jego zaangażowanie nie rzuca się dostatecznie w oczy”. Ja nie moge takiego zarzutu uznać i przemyśleć.

Autor artykułu zarzuca dalej apodyktyczność sądów kącikowi porad literackich w „Widzeniach”. Przede wszystkim nie jest to kącik porad literackich, tylko zwykłe odpowiedzi redakcji. A jeśli są tam jakieś rady, to nie są to wielkie rady, a małe rady, zwracanie uwagi raczej na sprawy, które wiem z doświadczenia. Piszę blisko dziesięć lat i mogę trochę o doświadczeniu powiedzieć. I nie apodyktycznie, jak zarzuca mi autor artykułu, tylko w ten sposób: „Wojetek K. Ciechocinek – Będziesz na pewno pisał tak, jak sam będziesz uważał. I tak będzie najlepiej. Ale nie pisz więcej - Skamieniałem w wypukłość pogańskich lichtarzy”. „Kazimierz P. – Gdańsk – Przepraszam, że wtrącam sie w nie swojw sprawy: Pan chyba ma coś do powiedzenia.” Gdzie tu jest pławienie się w zarozumialstwie? To mnie najbardziej zabolało.

Co do języka „odpowiedzi”, który zdaniem autora byłby „znośny może w poezji lub prozie artystycznej, ale na terenie publicystyki jest pretensjonalny i groteskowy”, to moge tylko powiedzieć, że zawsze piszę jednakowo, czy to pisząc opowiadania, czy list do przyjaciela, czy podanie do Związku Literatów o stypendium.

Na zakończenie jeszcze raz proszę nie łączyć mojego nazwiska ani z „Orientacją Hybrydy”, ani z „Grupą Widzenia” ani z żadną z organizowanych przez Hybrydy imprezą. I jeszcze proszę nie łączyć na przyszłość mojego nazwiska z jednodniówką „Widzenia”, gdzie byłem jednym z „redaktorów”, a z której to „funkcji” wycofałem się.

Łączę wyrazy poważania

EDWARD STACHURA

„Nowa Kutura” Nr. 35 dnia 02.09.1962


powrót